کاشیها را خیال من آبی میکند
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
بعد از سالها شعری نوشتهام
درباره عفونت و توئیتر و خشم
در آن شعر مدام خودم را
زیر سؤال بردهام
و تا دلتان بخواهد
خودزنی کردهام
گفتهام چطور حماقت از سروکلهام میبارد
و درد دلهای تو در صدوچهل کاراکتر جا نمیشود
با این همه گاهی زن احمقت را یاد میکنی
که نه موهایش سرخ است و نه عقلش بهسامان
اما
برچسب:
نویسنده: هستی اسدی‌پور
من همیشه حرفهایم را به تو گفتهام، دستکم بیشترشان را، غمگینترینشان را. در این سالهای نه چندان دور هیچکس به اندازه تو، من را به بهتر نوشتن تشویق نکرد که این البته در مقایسه با صبر تو بر اندوههایم ناچیز و حقیر است. بدان روزی که در برابر تو هم سکوت کنم، روز سختی خواهد بود.
۱۳۹۶/۰۴/۱۶ | میس راوی
برچسب:
نویسنده: هستی اسدی‌پور
همکارهام نشستهاند به حرف زدن و من به شکل محسوسی کز کردهام و غصه میخورم. حالا دیگر بر خلاف همیشه نه اشک درمان است و نه تنهایی تسکین.
۱۳۹۶/۰۳/۲۹ | میس راوی
برچسب:
نویسنده: هستی اسدی‌پور
به جز هوایی که مثل کوره داغ و گرم است همهچیز به پاییز شباهت دارد. من یکبار یک کورهی بزرگ دیدهام که در آن کاشیها پخته میشدند و حالا آن خاطره مثل فرنی، نرم و شیرین به ذهنم میرسد. حتا اگر کسی بخواهد ایراد بگیرد که فرنی را با دارچین تزیین نمیکنند! روی تخت دراز کشیدهام و کاش چراغ خاموش بود تا می
برچسب:
نویسنده: هستی اسدی‌پور
کلاس دوم دبستان که بودم، یکبار دیکتهام را هجده گرفتم. بابا خیلی تند و تیز دعوایام کرد. شاید برای یک بچه هشتساله زیاد بود که از پدرش بشنود این چه وضع درس خواندن است؟ مگر میخواهی مردود بشوی؟ دیگر نبینم پای تلویزیون بنشینی. من احساس بدبختی میکردم. از خودم میپرسیدم یعنی هیجده به این بدی است؟ چند
برچسب:
نویسنده: هستی اسدی‌پور
میشل فوکو توی کتاب «تاریخ جنون» توضیح میده که جنون در قرون وسطا و رنسانس، بر خلاف امروز، یه اختلال روانی و عصبی تلقی نمیشد. مردم اون دوره دیوانهها رو بیمار نمیدونستن. برعکس، جنون از دید مردم اون دوران، یه فرا-عقل بود. دیوانه کسی بود که پرده از برابر چشمهاش کنار رفته بود و میتونست چهره حقیقی جه
برچسب:
نویسنده: هستی اسدی‌پور